مژدهٔ نجات

1 خدای قادر متعال مرا از روح پُر ساخته است.

او مرا فرستاده تا به مسکینان بشارت،

و شکسته‌دلان را شفا دهم،

و رهایی اسیران و آزادی زندانیان را اعلام کنم.

2 او مرا فرستاده تا اعلام کنم

زمان نجات قوم به وسیلهٔ خداوند

و شکست دشمنان آنها فرا رسیده است.

او مرا فرستاده تا به سوگواران تسلّی دهم.

3 به سوگواران صهیون به جای غم، شادی و خوشی

و به جای غصّه، سرود تمجید بدهم.

آنها مانند درختانی هستند که خداوند خودش کاشته است.

آنها هر آنچه را راست و درست است، به جا می‌آورند،

و خداوند به‌خاطر آنچه کرده است، ستایش می‌شود.

4 آنها شهرهایی را که مدّت زیادی ویران بوده دوباره خواهند ساخت.

5 ای قوم من، بیگانگان در خدمت شما خواهند بود.

آنها از گلّه‌های شما نگهداری می‌کنند،

و مزارع و تاکستانهای شما را کشت خواهند کرد.

6 و شما، کاهنان خداوند و خادمان خدا خوانده خواهید شد.

از ثروت ملّتها لذّت خواهید برد

و از اینکه همهٔ آنها متعلّق به شما خواهد بود، افتخار خواهید کرد.

7 خجالت و شرمساری تو پایان یافته است.

تو در سرزمین خودت زندگی خواهی کرد

و ثروت تو دو چندان خواهد شد،

و شادی تو ابدی خواهد بود.

8 خداوند می‌گوید:

«عدالت را دوست دارم و از ظلم و جنایت متنفّرم.

من با قوم خودم پیمانی ابدی می‌بندم و وفادارانه به آنها پاداش خواهم داد.

9 آنها در میان تمام ملّتها مشهور خواهند بود

و هرکس آنها را ببیند خواهد دانست

که آنها قوم من هستند و من آنها را برکت داده‌ام.»

10 اورشلیم از آنچه خداوند کرده در وجد است.

او مثل عروسی است که لباس بر تن دارد.

خداوند او را به لباس نجات و پیروزی ملبّس کرده است.

11 همان‌طور که بذرها در زمین جوانه می‌زنند و رشد می‌کنند،

به همان نحو خدای متعال قوم خودش را نجات می‌دهد،

و تمام دنیا او را ستایش خواهند کرد.

—https://d1b84921e69nmq.cloudfront.net/84/32k/ISA/61-40c1e1cac85146b5f68d813acbb9fe88.mp3?version_id=181—